Κάποια στιγμή οι κηρήθρες μας παλιώνουν, μαυρίζουν και τα κελιά τους μικραίνουν σε μέγεθος, γίνονται εστίες ασθενειών, εεε, καιρός να πάνε για λιώσιμο !!
Μια κουβέντα είναι αυτό τώρα.
Μέχρι τώρα έχω λιώσει κατά καιρούς λίγα κεριά από παλιά πλαίσια, αλλά δεν κατάφερα ποτέ να βγάλω όλη την ποσότητα κεριού που ήταν μέσα στην άμορφη μάζα που προσπαθούσα να λιώσω...
Για το λόγο αυτό, την τελευταία φορά επιστράτευσα ...τα "μεγάλα" μέσα !!
Αυτοσχέδια "πρέσα" κεριού με τενεκέ ...από λάδι.
Η σχεδιαστική προσπάθεια μετράει...το "σωστό" αποτέλεσμα θα έρθει σιγά-σιγά.
Αφού μάζεψα τα υλικά που χρειαζόμουν (εννοείται φυσικά ότι η κατασκευή έγινε με ότι παλιοσίδερα βρέθηκαν στην αποθήκη) και αφού τα έκοψα στα σωστά μεγέθη...πήγα για συναρμολόγηση...
Ευχαριστώ πολύ το καλό παλικάρι που προσφέρθηκε να δουλέψει την ηλεκτροκόλληση και έκανε μια ωραία στιβαρή κατασκευή ακριβώς όπως την είχα φανταστεί.
Η δημιουργία πάντα δίνει χαρά, όταν πρόκειται μάλιστα για "γευστική" δημιουργία όπως είναι το καλό κρασί, η χαρά είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Για να φτιάξουμε ένα καλό κρασί θα πρέπει πρώτα φυσικά να βρούμε καλή ποικιλία σταφυλιών, από την πρώτη ύλη ξεκινά το καλό αποτέλεσμα.
Είναι ευλογία να αντικρίζεις τέτοιες εικόνες αφθονίας κάτω από τον ελληνικό ουρανό...
Περίπου τέλη Μαΐου όταν οι κυψέλες ήταν στο μέγιστο της ανάπτυξής τους, δημιούργησα μερικές πολύ μικρές παραφυάδες αφαιρώντας τη βασίλισσα που υπήρχε έως τότε στη κυψέλη (γέννηση-2014) μαζί με 2-3 πλαίσια πληθυσμού.
Ο στόχος ήταν να γεννηθεί μια άλλη νέα βασίλισσα στη δυνατή αλλά ορφανή πια κυψέλη και σε αυτό το διάστημα αφού δεν θα είχαν γόνο να αναθρέψουν...ίσως να μάζευαν και περισσότερο μέλι.
Τα μικρά κυψελίδια με τις βασίλισσες του 2014 μεταφέρθηκαν κοντά μου με το σκεπτικό να τα ταΐζω συχνά ώστε να αναπτυχθούν πάλι σε παραφυάδες, να έχω επίσης μερικές βασίλισσες επιπλέον για κάθε ενδεχόμενο και μετά με βασιλοτροφία να εμβολιάσω βασιλοκέλια ώστε να γεννηθούν και σε αυτά νέες βασίλισσες.
Σε όσες παραφυάδες οι μάνες γεννούσαν ακόμα ικανοποιητικά, υπήρξε σχετικά καλή ανάπτυξη ...ως παραφυάδα μιλάμε πάντα...
Σε μια κυψέλη όμως, μια βασιλοπούλα άρχισε κάποια στιγμή να μην...εκτελεί σωστά τα καθήκοντά της.
Άρχισε να γεννοβολάει μόνο κηφήνες!!
Στην αρχή αναρωτήθηκα από που προέκυψαν οι ωοτόκες εργάτριες και γέμισαν τα πλαίσια κηφηνογόνο...αλλά μετά είδα τη μεγαλειότατη να κόβει βόλτες, βασιλοκέλια να εμφανίζονται και πίστεψα ότι η βασίλισσα ήταν που είχε γίνει αρρενοτόκος.
Δεν είχα άλλη διαθέσιμη καλή βασίλισσα να βάλω, έτσι άφησα το μελίσσι να κάνει μόνο του την αντικατάσταση όπως αυτό νόμιζε καλύτερα.
Κάποια στιγμή ο γόνος με τους κηφήνες άρχισε να μειώνεται και έκανε την εμφάνισή της πάνω στο πλαίσιο και η ..."πριγκίπισσα" κόρη της βασίλισσας.
Μαμά και κόρη μαζί !!
Δεν γεννήθηκε φυσικά βαμμένη με τη μπλε μπογιά στην πλάτη...εγώ την έβαψα.
Άβαφη ήταν έτσι.
Η Καλοκαιρινή αντιμετώπιση της Βαρρόα είναι ένας ...πονοκέφαλος, οι υψηλές θερμοκρασίες κάνουν τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.
Τα σκευάσματα με θυμόλη έχουν δείξει καλά αποτελέσματα και επιτρέπεται η χρήση τους για βιολογική μελισσοκομία, ο μόνος περιοριστικός παράγοντας είναι η θερμοκρασία η οποία δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 25 βαθμούς C καθιστώντας απαγορευτική την εφαρμογή τους το Καλοκαίρι...
Από την άλλη το πασπάλισμα με ζάχαρη άχνη έχει δείξει ότι ρίχνει κάποια βαρρόα αν μάλιστα συνδυάζεται με διάτρητους πάτους, τα αποτελέσματα είναι σαφώς καλύτερα.
Με αφορμή λοιπόν αυτά τα δυο δεδομένα, έγινε ένα πείραμα που αναφέρεται στο περιοδικό Μελισσοκομική Επιθεώρηση (τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2015, σελ.45) από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης.
Η έρευνα έγινε πάνω στη χρήση ζάχαρης άχνης με θυμόλη για την καλοκαιρινή αντιμετώπιση της βαρρόα.
Είχα διαβάσει το άρθρο όταν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό και είχα αποφασίσει ότι θα ήταν η καλοκαιρινή θεραπεία για τα μελίσσια μου μιας και το πείραμα ήταν κάτω από την αιγίδα του έγκριτου εργαστηρίου Μελισσοκομίας - Σηροτροφίας Α.Π.Θ. και τα αποτελέσματα ήταν θετικά για την αντιμετώπιση της βαρρόα...
Το βασικό μου πρόβλημα ήταν να βρω άχνη ζάχαρη χωρίς ...άμυλο όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα του εργαστηρίου.
Δεν τα κατάφερα.
Τελικά αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω αυτή που βρήκα συσκευασμένη στο εμπόριο, η οποία έχει προσθήκη αμύλου 2%.
Ελπίζοντας ότι η μικρή ποσότητα ζάχαρης που είναι απαραίτητη για την εφαρμογή της θεραπείας, άρα και η ελαχιστότατη ύπαρξη αμύλου (αναλογεί 0.6 γρ. άμυλο για κάθε δεκάρα κυψέλη - ανά θεραπεία ) δεν θα δημιουργήσει κάποιο ουσιαστικό πρόβλημα.
Στο πείραμα έγινε χρήση διαφόρων ποσοτήτων θυμόλης σε συνδυασμό με ζάχαρη άχνη.
Τα καλύτερα αποτελέσματα ήταν μεταξύ 3% - 5%.
Αποφάσισα να δοκιμάσω βάζοντας 4%.
Η θυμόλη καλό είναι να γίνει εντελώς πούδρα με τη βοήθεια ενός γουδιού, πριν αναμειχθεί με τη ζάχαρη.
Η δοσολογία είναι 3 gr θεραπευτικού μίγματος για κάθε πλαίσιο που πατάνε οι μέλισσες, δηλαδή για ένα δεκάρι μελίσσι θα χρειαστούμε 30 gr ζάχαρης άχνη με θυμόλη.
Γίνονται δυο θεραπείες, η δεύτερη γίνεται 14 ημέρες μετά την πρώτη εφαρμογή και φυσικά βάζουμε πάλι τις ίδιες αναλογίες και ποσότητες ζάχαρης και θυμόλης.
Ένα απόγευμα, τυχαία έπεσε η ματιά μου στο επάνω εξωτερικό σημείο ενός παραθυριού στο σπίτι.Ψηλά επάνω στο οριζόντιο πέτρινο αγκωνάρι του παραθυριού, είχα ...παρέα.
Μια σφηκοφωλιά !!
Ήταν φτιαγμένη έξω από τη σήτα του παραθύρου, άρα δεν θα δημιουργούσε άμεσο πρόβλημα και προφανώς για αυτό το λόγο δεν ήταν επικίνδυνη και για τους ανθρώπους του σπιτιού.
Αρχικά σκέφτηκα να την ξεπαστρέψω, ως μελισσοκόμος δεν έχω και τις καλύτερες προθέσεις απέναντι στις σφήκες, μιας και κάνουν επιδρομές στις κυψέλες μου...
Όμως δεν έχω κυψέλες κοντά στο σπίτι για να φοβηθώ για τις μέλισσες μου, η φωλιά ήταν έξω από τη σήτα, δεν είχα λοιπόν άμεσο σοβαρό λόγο να την εξαφανίσω.
Αποφάσισα τελικά να την κρατήσω για λίγο διάστημα ...ως αντικείμενο παρατήρησης και μετά βλέποντας και κάνοντας...
Εκτός λοιπόν από τη παρατήρηση κατά τη διάρκεια της ημέρας, έκανα και ...νυκτερινές εφόδους στο αντικείμενο της παρατήρησης μου, πιάνοντας το κυριολεκτικά ...στον ύπνο.
Καλοκαίρι στην Ελλάδα σημαίνει...καλή παρέα με τσίπουρα και ούζα.
Φυσικά τα ποτά θέλουν και νόστιμα μεζεδάκια, αν τα πίνουμε "ξεροσφύρι", το κεφάλι μας μετά θα χορεύει...μπαλέτο.
Ένα τέτοιο νόστιμο μεζεδάκι θα δείξουμε σήμερα, αντέχει μερικές μέρες στο ψυγείο και σίγουρα θα το λατρέψετε.
Ο γαύρος μαρινάτος συνήθως γίνεται με ξύδι, εδώ όμως θα περιγράψω την εκδοχή με το λεμόνι και τα αρωματικά βότανα.
Αρχικά θα χρειαστούμε πραγματικά φρέσκο γαύρο, πρέπει η σάρκα του ψαριού να είναι σφιχτή και να μυρίζει θάλασσα, διαφορετικά δεν αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουμε να φτιάξουμε γαύρο μαρινάτο.
Κόβουμε το κεφάλι του ψαριού και με το μαχαίρι πιέζουμε κάθετα το ψάρι στη κοιλιά του ενώ το έχουμε απλωμένο πάνω στην παλάμη του χεριού μας.
Ανέλπιστη έκπληξη το μέλι που μπήκε στην κυψέλη λίγο πριν τον τρύγο, κάποια πλαίσια γέμισαν ολοκληρωτικά σε σημείο που ήταν "ασήκωτα" από το βάρος. Άλλο που δεν θέλαμε βέβαια...
Μεγάλη χαρά αισθάνεσαι όταν πιάνεις στα χέρια σου μια τέτοια κερήθρα, νιώθεις να δικαιώνονται οι προσπάθειες που έκανες όλη την προηγούμενη χρονιά.
Πάντως αν δεν έδινε το έλατο τις τελευταίες ημέρες το έξτρα μέλι, μάλλον δεν θα ήμασταν και τόσο ...χαρούμενοι.
Για το μέλι που μπήκε στις κηρήθρες ήμασταν χαρούμενοι, για το μέλι που δεν μπορέσαμε να...βγάλουμε από τις κηρήθρες δεν ήμασταν καθόλου χαρούμενοι!!
Ήταν τόσο συμπυκνωμένο που παρόλο τη φυγοκέντριση στο μελιτοεξαγωγέα δεν έλεγε να βγει στην ολότητα του.
