Γύρω στα μέσα του Ιουνίου είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε από κοντά το Κυπαρίσσι Λακωνίας, ένα πανέμορφο χωριό που βρίσκεται απλωμένο κυριολεκτικά πάνω στο κύμα.
Η πρόσβαση με το αυτοκίνητο σε αυτό το χωριό έγινε σχετικά αργοπορημένα, αλλά ακόμα και σήμερα ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στο Κυπαρίσσι προϋποθέτει μια καλή ικανότητα οδήγησης για να φτάσεις με ασφάλεια στο τέλος της διαδρομής.
Αυτή η "καθυστέρηση" ανάπτυξης, ήταν ο βασικός λόγος που αυτό το όμορφο χωριουδάκι έμεινε στην ησυχία του και εύχομαι η όποια "ανάπτυξή" στο μέλλον να μην του αφαιρέσει κάτι από τη μοναδικότητα που έχει σήμερα.
Ξεκινώντας λοιπόν μια ημέρα με καλό καιρό αφήσαμε πίσω μας το δικό μας "όμορφο" χωριό...
Για φέτος έκανα δυο βασιλοτροφίες, στη πρώτη τα βασιλοκέλια που σφραγίστηκαν δεν ήταν τόσο της "προκοπής", στη δεύτερη, τα πράγματα ήταν καλύτερα.
Αν κάθε χρόνο επιλέγουμε να παρθεί γενετικό υλικό από τα καλύτερα μελίσσια της προηγούμενης χρονιάς (για δημιουργία νέων παραφυάδων) θα έχουμε σιγά-σιγά ένα ...σούπερ μελισσοκομείο, τουλάχιστον θα έχουμε προσπαθήσει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να γίνει αυτό.
Ξεκινώντας λοιπόν με ένα διώροφο μελίσσι, όπου αφαιρώντας τον πάνω όροφο και τινάζοντας τις μέλισσες που είναι πάνω στα πλαίσια, φτιάχνουμε ένα πολύ δυνατό μονώροφο με τις μέλισσες να αισθάνονται σαν να είναι σε συνθήκες σμηνουργίας, τα πλαίσια που περισσεύουν τα μοιράζουμε σε άλλα μικρότερα και πιο αδύναμα.
Μερικές φορές νιώθεις την ανάγκη να μοιραστείς μια όμορφη εμπειρία, αυτό το μοίρασμα την κάνει ακόμα πιο όμορφη, κάτι τέτοιο θέλω να περιγράψω σήμερα...
Έχουμε τη τύχη να υπάρχει στη περιοχή της Δυτικής Μάνης ένας ποδηλατόδρομος με πολύ όμορφη διαδρομή, κυριολεκτικά δίπλα στο κύμα, όπου μπορείς να κάνεις ποδήλατο ή απλά να περπατήσεις.
Ο ποδηλατόδρομος έχει δημιουργηθεί σχεδόν πάνω στο παλιό μονοπάτι που ένωνε το χωριό Άγιο Νικόλαο με το χωριό Στούπα, ένα παλιό χωμάτινο δρόμο που ακολουθούσε μια φιδίσια διαδρομή πάνω στους βράχους της ακτογραμμής.
Επίσης στη προέκταση του ποδηλατόδρομου μετά τον Άγιο Νικόλαο προς τον οικισμό Άγιο Δημήτριο, υπάρχει διαμορφωμένο τμήμα πεζόδρομου παράλληλα με τον κανονικό δρόμο που διέρχονται τα αυτοκίνητα.
Αυτό στο σύνολο του δίνει μια μοναδική διαδρομή, σχετικά επίπεδη, (4 περίπου χιλιομέτρων) διπλά στη θάλασσα.
Στους χάρτες google μπορείτε να τη δείτε εδώ
Ένα απόγευμα λοιπόν, λίγο πριν τη δύση του ηλίου, εφοδιάστηκα με δανεικό ποδήλατο και φωτογραφική μηχανή προκειμένου να καταγράψω τη διαδρομή και να τη μοιραστώ μαζί σας.
Όλα είναι πιο όμορφα όταν τα μοιράζεσαι, εντάξει, σχεδόν όλα...
Ξεκινώντας με το ποδήλατο από τη παραλία Πανταζή που βρίσκεται κοντά στον Άγιο Δημήτριο,
Το θυμάρι κοντά στη θάλασσα άρχισε δειλά - δειλά να ανοίγει μπουμπουκάκια, οι μέλισσες στα νότια τείνουν να φτάσουν στο μέγιστο σημείο ανάπτυξής τους και θα πρέπει σύντομα να περιοριστεί η γέννα της βασίλισσας προκειμένου να περισσέψει λίγο μελάκι και για το μελισσοκόμο.
Διότι όπως είναι γνωστό, οι μέλισσες καταναλώνουν τα αποθέματα τροφών που υπάρχουν στη διάθεσή τους για να ταΐσουν το γόνο που έχει γεννήσει η βασίλισσα της κυψέλης.
Επίσης η κάθε μέλισσα για να γίνει συλλέκτρια ώστε να μπορέσει να κουβαλήσει νέκταρ στο σπιτικό της, θα πρέπει να περάσουν περίπου 2 εβδομάδες από τη γέννησή της.
Άρα με αυτά τα δυο δεδομένα θα πρέπει να κάνουμε "επιστημονικούς" σχεδιασμούς για τη δική μας περιοχή ώστε να επιτύχουμε το καλύτερο δυνατό συγχρονισμό...
Να περιοριστεί η γέννα της βασίλισσας, ώστε να μην έχουμε μεγάλη κατανάλωση τροφών για το γόνο και παράλληλα να έχουμε έτοιμο χρονικά το μέγιστο αριθμό συλλεκτριών προκειμένου να πάρουμε το πολυπόθητο μέλι που προσδοκούμε.
Θεωρητικά.
Στη πράξη, προσπαθείς να το πετύχεις και...ελπίζεις.
Για φέτος επιλέχτηκαν τα διαφράγματα 4 πλαισίων προκειμένου να περιοριστεί σημαντικά η γέννα της βασίλισσας.
Τα μελισσοκομικά γάντια είναι ένα βασικό στοιχείο προστασίας στον εξοπλισμό του κάθε μελισσοκόμου, (υπάρχουν βέβαια και κάποιοι "τολμηροί" που δουλεύουν χωρίς ...γάντια) στην αγορά υπάρχει μεγάλη ποικιλία για να διαλέξει ο καθένας αυτό που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες του ...και στη τσέπη του.
Πρόσφατα τα μελισσοκομικά γαντάκια που είχα, έκαναν τρυπούλες από τη χρήση και χρειάζονταν αλλαγή.
Το κοντινότερο μελισσοκομικό κατάστημα απέχει 50 χιλιόμετρα από τον τόπο κατοικίας μου για αγορά καινούργιων, οπότε για άμεση αντικατάσταση τους, σκέφτηκα να εφαρμόσω στη πράξη μια ιδέα που είχα διαβάσει στο παρελθόν από συνάδελφο μελισσοκόμο, για κατασκευή μελισσοκομικών γαντιών από απλά δερμάτινα γάντια του εμπορίου.
Μπορούμε σχετικά εύκολα να βρούμε λευκά δερμάτινα γάντια στα καταστήματα που έχουν ανάλογα είδη.
Εξαιρετικά είναι αυτά της εταιρείας BELLOTA, μαλακό δέρμα με καλή εφαρμογή και κόστος γύρω στα 5 ευρώ.
Θα χρειαστούμε επίσης λίγο χοντρό ύφασμα τύπου τζιν ή κάτι ανάλογο και φυσικά κάποιον που να γνωρίζει από...ραπτομηχανή και γάζωμα.
Δεν είχα διαθέσιμο μπλε τζιν, βρήκα κομμάτια από ένα παλιό μαύρο, τα γύρισα ανάποδα (για να είναι πιο ανοιχτόχρωμα ώστε να ερεθίζονται λιγότερο οι μέλισσες) και ξεκίνησα τη...δημιουργία.
Πριν λίγο καιρό είχα τη τύχη να καταγράψω τη γέννηση μιας βασιλοπούλας την ώρα που έκανε τα πρώτα της βήματα στη κυψέλη.
Για την ακρίβεια ήταν μια "υποβοηθούμενη" γέννηση...
Είχα κόψει μερικές παραφυάδες και τη μέρα που αναμενόταν να έχει γίνει η εκκόλαψη των νέων βασιλισσών, πήγα για να ελέγξω τα τεχνητά βασιλοκέλια που είχα εμβολιάσει.
Ήθελα να δω αν τα κελιά ήταν φυσιολογικά ανοιγμένα και ότι οι βασίλισσες είχαν γεννηθεί κανονικά.
Η όψη για το πως πρέπει να είναι ένα βασιλικό κελί μετά από μια φυσιολογική γέννα φαίνεται εδώ
Πράγματι στον έλεγχο που έκανα, σχεδόν όλα τα βασιλοκέλια ήταν κανονικά ανοιγμένα, βρήκα όμως και ένα κλειστό, το έσπρωξα λίγο στην άκρη του με το ξέστρο και μέσα ήταν...τζούφιο ???
Μετά βρήκα κλειστό ακόμα ένα βασιλοκέλι, το οποίο μάλιστα ήταν στομωμένο με αρκετό κερί στην κορυφή του και θεώρησα ότι και αυτό θα ήταν τζούφιο.
Το έσπρωξα με την άκρη του ξέστρου απαλά, περιμένοντας να βρω κάποια ψόφια βασίλισσα μέσα...
Όμως με έκπληξη είδα, κάτι που έμοιαζε με ζωντανό κεφαλάκι βασίλισσας.
Σήμερα δεν έχει ιστορίες για μέλισσες...
Σήμερα θα περιγράψω δυο "έξυπνες" κατασκευές που φωτογράφησα πρόσφατα και κάνουν το ψήσιμο και το τηγάνισμα στα ξύλα ...παιχνιδάκι.
Ο φούρνος εξωτερικά μοιάζει με ένα συνηθισμένο ξυλόφουρνο, όμως έχει εντελώς διαφορετικό τρόπο λειτουργίας, είναι ένας κυκλοθερμικός φούρνος, έτσι λέγεται.
Η βασική διαφορά του σε σχέση με τους παραδοσιακούς φούρνους είναι ότι μπορεί να τροφοδοτείται συνέχεια με ξύλα και έτσι να έχουμε συνεχόμενη, σταθερή και ελεγχόμενη θερμοκρασία την ώρα που ψήνουμε το φαγητό μας.
Στην αγορά κυκλοφορούν διάφορα μοντέλα αυτού του τύπου ψησίματος.
Ο φούρνος που φωτογράφησα είναι αυτοσχέδιος και βρίσκεται στο κήπο φιλικού σπιτιού, σχεδιάστηκε με πολύ μεράκι και κόστισε πολύ λιγότερο σε σχέση με έναν έτοιμο.
Είναι κατασκευασμένος από απλή λαμαρίνα 3 mm, αλλά μπορεί κάλλιστα φαντάζομαι να γίνει και με inox.
Το μεταλλικό εσωτερικό τμήμα του κατασκευάστηκε σε ένα σιδεράδικο, το υπόλοιπο εξωτερικό, χτίστηκε επιτόπου.
Οι κλασικοί φούρνοι θέλουν προθέρμανση για να λειτουργήσουν και μετά η θερμοκρασία σιγά -σιγά πέφτει όσο περνάει η ώρα...
Στο κυκλοθερμικό φούρνο δεν έχουμε τέτοιο θέμα, όσο βάζουμε ξύλα στην εστία του, έχουμε σταθερή θερμοκρασία.
