Για 7η χρονιά, έγινε και φέτος η καθιερωμένη γιορτή τρύγου στο χωριό Ωλένη που βρίσκεται στην ημιορεινή Ηλεία σε υψόμετρο 231 μ.
Σ' αυτό τον τόπο, η καλλιέργεια της μαύρης Κορινθιακής σταφίδας έχει τον πρώτο λόγο, την εποχή που γίνεται η συγκομιδή της, όλες οι δραστηριότητες των κατοίκων επικεντρώνονται γύρω από τις εργασίες του τρύγου και όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερευούσης σημασίας...
Έτσι λοιπόν για να τιμήσει αυτό το θαυμάσιο προϊόν, ο Πολιτιστικός σύλλογος του χωριού καθιέρωσε τη γιορτή τρύγου Ωλένης που γίνεται συνήθως στις αρχές Οκτωβρίου, η εκδήλωση προσελκύει πλήθος κόσμου από όλη την Ηλεία και όχι μόνο.
Η γιορτή είχε χορό, μουσική, θεατρικά δρώμενα, ομιλίες αλλά και πολλά νόστιμα εδέσματα φτιαγμένα από τα μέλη του συλλόγου με πολύ φροντίδα και αγάπη.
Πρόσφατα έκανα μια ανάρτηση για ένα μελίσσι που "χάθηκε".
Το κείμενο μου αναδημοσιεύθηκε από άλλη μελισσοκομική ιστοσελίδα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας σημαντικός αριθμός σχολίων...
(πτώση βαρρόα μετά από θεραπεία με οξαλικό)
Νιώθοντας την υποχρέωση να απαντήσω σε όλα αυτά, αντιγράφω αυτούσιο το σχόλιο που έκανα στην εν λόγω αναδημοσίευση και είναι το ακόλουθο :
Χθες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από μια φίλη που έχει 3-4 κυψέλες...μάλλον για να είναι σωστή η φράση μου, θα πρέπει να γράψω, που είχε 3-4 κυψέλες...
- Έλα να πάρεις τη κυψέλη γιατί φεύγω αύριο για Αθήνα, άνοιξα και βρήκα μέσα μόνο μια χούφτα μέλισσες...τις παρατάω οριστικά!
- ......??? Να τη πάρω για απολύμανση και το βλέπουμε...
- Όχι, τελειώσαμε με τις μέλισσες, αφού χάθηκαν μόνες τους, λυπάμαι πολύ, αλλά σταματάω εδώ.
Ποια είναι η μικρή ιστορία πίσω από αυτό το τηλεφώνημα...
Η εν λόγω φίλη και ξαδέλφη μαζί, πριν από 3-4 χρόνια επιστρέφοντας στα πάτρια εδάφη της Μάνης μετά από πολύχρονη παραμονή στην Αθήνα, αποφάσισε να ασχοληθεί ερασιτεχνικά και δοκιμαστικά με τις μέλισσες αγοράζοντας κάποιες κυψέλες.
Με αρκετό ζήλο και αγάπη όλο αυτό το διάστημα τις υποστήριξε όσο καλύτερα μπορούσε, έχασε κάποιες τη πρώτη χρονιά από σμηνουργία, ή από ασθένεια, αλλά μετά δημιουργήθηκαν κάποιες άλλες παραφυάδες και έτσι ισορρόπησαν κάπως τα πράγματα.
Απολάμβανα πραγματικά κάθε μου επίσκεψη στο μικρό της μελισσοκομείο, τις επιθεωρούσαμε μαζί και σχεδιάζαμε τις επόμενες κινήσεις μιλώντας ακατάπαυστα για το θαυμαστό κόσμο των μελισσών και ένα σωρό άλλα θέματα.
Βγήκε και το πρώτο μέλι..."τσούλαγε" η κατάσταση.
Κάποια στιγμή όμως από ατύχημα, "έφαγε" καμιά τριανταριά κεντριά μαζεμένα, έπρεπε να απουσιάζει για κάποια χρονικά διαστήματα από την περιοχή και αυτό δυσχέραινε τη φροντίδα τους, επίσης το μέρος που ήταν τοποθετημένες οι κυψέλες δεν ήταν ευνοϊκό, στο τέλος λοιπόν αποφάσισε ότι δεν μπορούσε πλέον να τις υποστηρίξει όπως θα ήθελε και σκεφτόταν να τα παρατήσει.
Το τελευταίο διάστημα προσπάθησα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορούσα προσπαθώντας να την πείσω να μην τις εγκαταλείψει πριν τουλάχιστον πάρει πίσω την αξία των χρημάτων που είχε δώσει για την απόκτησή τους.
Οπότε γι' αυτό το λόγο δέχτηκε να δώσει μια μικρή παράταση ως την επόμενη Άνοιξη που θα ήταν πιο ευνοϊκό για να πουληθούν...
Η φετινή χρονιά όμως πήγε εντελώς...χάλια.
Καθόλου μέλι.
Οι 4 κυψέλες έγιναν 3, οι 3 έγιναν 2 και στο τέλος όλες οι ελπίδες πια πήγαν σε μια, που αν έβγαζε την χρονιά, θα ξεκινούσαμε επιτέλους ένα νέο κύκλο ανάπτυξης και αναγέννησης των μελισσιών.
Αυτή ήταν λοιπόν η τελευταία κυψέλη, για την οποία δέχτηκα το εν λόγω τηλεφώνημα, ξαφνικό τέλος...και αυτή.
Πήγα να την πάρω για απολύμανση, ανοίγοντας, περίμενα να βρω μόνο μια χούφτα μέλισσες...
Έχουμε συνηθίσει να φτιάχνουμε το γιουβέτσι με μοσχαράκι, μπορούμε όμως να φτιάξουμε ένα πολύ νόστιμο και γρήγορο γιουβετσάκι αντικαθιστώντας το μοσχαράκι με μανιτάρια.
Καλύτερα είναι τα μανιτάρια πλευρώτους, αλλά μπορούμε να βάλουμε και ότι άλλο τύπο μανιταριών έχουμε.
Γίνεται σχετικά γρήγορα και από νοστιμιά είναι ...άπαιχτο.
Αρχικά θα κόψουμε τα μανιτάρια μας σε σχετικά μεγαλούτσικα κομμάτια και θα τα σοτάρουμε με ελαιόλαδο σε βαθύ τηγάνι ή σωτέζα...
Φέτος δεν έχει μέλι.
Έχει όμως πολλά άδεια πλαίσια χωρίς μέλια που γυρίζουν από το μελισσοκομείο για τακτοποίηση στην αποθήκη, όμως αφού περάσουν πρώτα από τον καταψύκτη...για να μην τα φάει ο κηρόσκορος...
Θεωρητικά αυτό πρέπει να γίνεται.
Φέτος που τα μελίσσια βάλλονται από πείνα και ασθένειες, τα πλαίσια προς αποθήκευση έρχονται κάθε φορά με τη...σέσουλα.
Αρκετές ξαφνικές απώλειες μικρών αλλά και μεγάλων κυψελών έχουν σαν αποτέλεσμα τη συσσώρευση πολλών πλαισίων με κτισμένες κερήθρες προς αναμονή απολύμανσης στο μικρό μου καταψύκτη και μετά προς τακτοποίηση και αποθήκευση.
Η κατάψυξη των πλαισίων εκτός από τον κηρόσκορο, σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, βοηθά και στην αντιμετώπιση της Nosema ceranae, πιο αναλυτικά για την απολύμανση πλαισίων στον καταψύκτη εδώ
Όλα αυτά Αύγουστο μήνα, μήνα διακοπών και επισκέψεων, και επιπλέον μήνα...ελαφριάς τεμπελίτιδας και μπερδεμάτων...
Ο κηρόσκορος όμως που πολύ αγαπάει τις κτισμένες κερήθρες μας...δεν κάνει διακοπές, ψάχνει τόπο να αφήσει τα αυγουλάκια του και αν δεν κάνουμε σήμερα, αυτό που πρέπει να κάνουμε και το αφήσουμε για αύριο, μεθαύριο, παραμεθαύριο...θα φάει και τα ξύλα, όχι μόνο τα κεριά στα πλαίσια.
Για να πούμε όμως και τη μαύρη αλήθεια, είχα μια επιπλέον αργοπορία στη τελική γενική τακτοποίηση, λόγω Αυγούστου και άλλων υποχρεώσεων, πιστεύοντας ότι θα αντέξουν τα πλαίσια ένα χρονικό διάστημα αναμονής χωρίς να γίνει σημαντική ζημιά που να μην μπορούν να επισκευάσουν οι μέλισσες.
Πολλές φορές έχουμε μικροαντικείμενα στο σπίτι όπου μετά από κάποιο διάστημα εντατικής χρήσης τους, παρουσιάζουν προβληματάκια, συνήθως το κόστος επισκευής τους δεν είναι σημαντικό, το δύσκολο είναι να βρεθεί το σωστό ανταλλακτικό τη στιγμή που το χρειάζεσαι, ενώ καμιά φορά συμβαίνει να μην μπορείς καν να βρεις ανταλλακτικό για το αντικείμενο που θες να επισκευάσεις...
Ένα απλό παράδειγμα είναι το μπρίκι που φτιάχνουμε καφέ.
Συμβαίνει μερικές φορές να είναι γερό το μεταλλικό τμήμα του, αλλά η πλαστική χειρολαβή είναι για πέταμα, σκέφτεσαι να το πετάξεις ολόκληρο στα σκουπίδια να ησυχάσεις μια και καλή, που να ψάχνεις τώρα να βρεις ανταλλακτικό που να είναι συμβατό με το κάθε τύπου μπρικάκι...
Είχα μια τέτοια περίπτωση με ένα μπρίκι πριν λίγο καιρό και σκέφτηκα αντί να ψάχνω για πλαστικό ανταλλακτικό, να δοκιμάσω μια ..."δημιουργική" επέμβαση με ένα κομμάτι ξύλου από ελιά.
Ιδού το αποτέλεσμα.
Εντυπωσιάστηκα από την "εικαστική" δημιουργία που προέκυψε και είπα να το φωτογραφίσω μήπως και φανεί χρήσιμο σε όποιον σκέφτεται να ξεφορτωθεί στα σκουπίδια το χαλασμένο του μπρικάκι...
Εκτός από την εξοικονόμηση χρημάτων, υπάρχει πάντα και η χαρά της δημιουργίας...ένα χερούλι "έργο τέχνης" φτιαγμένο από ατόφιο ξύλο ελιάς !
Αν δεν έχετε κοντά σας κάποια ελιά, βρείτε κάποιο άλλο ανάλογο δέντρο, επίσης καλό είναι το ξύλο να έχει κοπεί λίγο καιρό πριν, ώστε να μην έχει χυμούς και έτσι να είναι πιο σωστή η επεξεργασία του.
Διαλέγουμε ένα κομμάτι ξύλου που να είναι δίχαλο, θα το κόψουμε στο επιθυμητό μέγεθος και θα αφαιρέσουμε το ένα τμήμα του αφήνοντας όμως ένα μικρό "τακουνάκι" ξύλου για να μπορέσουμε να το στηρίξουμε πάνω στο μπρίκι.
Όταν μεταφέρουμε κυψέλες τη νύκτα, είναι δύσκολο να έχουμε σωστό φωτισμό σε κάθε βήμα μας γιατί τα χέρια μας είναι απασχολημένα με τις κυψέλες και δεν μπορούμε να κρατάμε ταυτόχρονα και φακό στο χέρι...
Μπορεί να χρησιμοποιούμε τα φώτα του αυτοκινήτου ή κάποιο μεγάλο προβολέα με μπαταρία για γενικό φωτισμό του χώρου, αλλά και πάλι δεν θα καταφέρουμε να φωτίσουμε επαρκώς τα σημεία που πατούν τα ποδαράκια μας.
Μια λύση είναι ο φακός κεφαλής, αλλά φορώντας μελισσοκομική μάσκα, είναι κομματάκι δύσκολο να στερεωθεί σωστά στο κεφάλι μας.
Έτσι όταν πρόσφατα βρήκα ένα μικρό πλακέ φακό, σκέφτηκα ότι αντί για φακό κεφαλής θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω ένα φακό...στο χέρι και συγκεκριμένα πάνω στο μπράτσο, ώστε τα χέρια να μένουν ελεύθερα για το κουβάλημα κυψελών.
Είναι ένα πολύ ελαφρύ φακουδάκι με λάμπες led γεγονός που του επιτρέπει να έχει πολύ δυνατό φωτισμό με ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας.
Επίσης το ότι είναι πλακέ, το κάνει πολύ εύχρηστο στο να στερεωθεί στο χέρι μας με ένα απλό λάστιχο.
